Naar aanleiding van ‘Meet the Makers’ spreekt KOP met een van de kunstenaars. Jasper Verhulst praat over zijn werk, zijn gedachtegangen, maar ook over zijn eigen ervaring met ‘Meet the Makers’. Op een gure dinsdagochtend zitten we samen aan een grote KOP thee, een gesprek waarbij tijd geen rol speelt. Waarbij we aandacht schenken aan een evaluatie en die uiteindelijk resulteert in een mooie conversatie over kunst, ervaringen, locaties en het leven.

Jasper Verhulst, kunstenaar en performer. Geboren in het prachtige jaartal 1995, ging van Schiedam naar Rotterdam, momenteel woonachtig in Breda en studeert aan AKV | St. Joost in de richting beeldende kunsten. Tijdens zijn artist talk komt pure improvisatie aan bod, Jasper weet feilloos in te spelen op zijn mede-sprekers. Door hen te volgen daagt hij zichzelf gelijk uit: hoe gaat de talk verlopen als deze een andere voorbereiding genoten heeft? Ter plekke naar aansluiting zoeken met de andere sprekers gaat Jasper goed af. In een intieme sfeer komen zijn handgebaren, de kleine versprekingen en stopwoorden tot hun recht, het geeft een bepaalde charme. Door veel interactie aan te gaan tijdens zijn talk, en vooral erna, ervaart Jasper ‘Meet the Makers’ als een waardevolle toevoeging aan zijn kunstenaarschap.

Hij heeft zijn stalen ros meegenomen naar STEK welke een plek krijgt bij de boot. Eerst lijkt het paard weg te vallen, maar al snel blijkt dat Jasper juist uitermate content is met deze plek. Het ijzeren paard is gemaakt van ‘dood’ materiaal en krijgt op deze manier ‘leven’ doordat het opgaat in de omgeving. Het staal vindt een verbinding met het natuurlijke materiaal en zorgt voor een passende presentatie. Jasper hecht namelijk veel waarde aan de plek waar zijn werk staat. Het hoeft voor hem niet in de volle spots te staan, maar in een natuurlijke omgeving die enigszins contrasteert met het gebruikte materiaal, daar komt zijn werk het best tot zijn recht. Jasper wil wel ruimte behouden om met diverse contexten te spelen. Uiteindelijk zal er misschien geen beste plek zijn, streven naar het vinden van verschillende plaatsen is een leerweg, een proces. En dat proces brengt Jasper op diverse gelegenheden, van skate festivals tot aan Mastbos, tot aan STEK.

Zijn ijzeren paard is geïnspireerd op de kracht en energie die vrijkomt bij zijn inspiratiebron. Het openstellen van je energie en deze laten galopperen naar daar waar het naartoe wil gaan. Wapperende manen, lichtrijden in draf van oprechte passie: een transitie van emotie naar kunstwerk. Deze dierlijke levensenergie staat in contrast met het materiaal wat Jasper gebruikt: ijzer. Maar waarom een paard en waarom van ijzer? Ijzer is een dood materiaal, schuurt dat niet met de energie die hij voelt bij zijn muse? Jasper vertelt over de betekenis van het paard: “een dier wat symbolisch is betrokken bij de dood.” Toentertijd was Jasper bezig met de schoonheid die de dood ook met zich mee kan brengen. Niet zozeer letterlijk, maar het ‘doodzijn van de geest’. De mentale situaties van het brein, de plotselinge, krachtige explosie van passie tegenover de dode vorm van zijn materiaalkeuze. Dat contrast is kenmerkend voor Jasper, hij gebruikt het contrast om daarop voort te werken. Het is geen belemmering, maar een opstap naar iets anders, naar iets wat uiteindelijk een kunstwerk wordt, zonder een vraagstelling en volledig intuïtief.

Jasper heeft zich ook beziggehouden met performing arts. Tijdens zijn minor initieerde hij het project STEE. Hoe is het als je woont op een andere plek die niet is ingericht om te wonen?
Auto’s rijden door de slagboom en parkeren nietsvermoedend hun auto op het parkeerterrein, iets wat iedere automobilist in Breda wel eens doet. Tussen de stilstaande auto’s, betaalautomaten en loempiakraam staat een donkerbruine bank in een parkeervak, een witte lamp, een salontafel en een tv-meubel met daarop een televisie. Op de bank zit Jasper onder een groen kleedje, het is namelijk best koud, zeker als je de hele tijd stilzit. Ergens staat een grijze koffer, wanneer er een auto in het aangrenzende parkeervak tot stilstand komt en de passagiers uitstappen kijken ze een beetje verbaasd. Wat doet die gast daar? Anderen kijken, filmen met hun telefoon en kijken een beetje toe. De act wordt niet gewaardeerd door de beheerder, maar Jasper en kornuiten hebben gewoon een ticket voor de parkeerplaats. Ook al staat er geen auto, er staat wel iets. Kan dit dan ook? Maar ‘de baas’ vindt dat ze moeten vertrekken omdat ze geen auto bij zich hebben. Of ze uiteindelijk het parkeerterrein verlaten zie je op  https://www.facebook.com/projectSTEE/

Wanneer wordt iets menselijk? Een vraag die Jasper heeft uitgewerkt met behulp van een paspop, althans een torso. Kan hij deze – hij gaf haar de naam Loes om haar écht menselijk te maken – behandelen als een persoon en wordt ze dan menselijk? Een maand lang sjouwde Jasper samen met Loes van hot naar her. Een zoektocht naar menselijkheid in een paspop, misschien wel een zoektocht naar wat menselijkheid nou precies voor hem is of betekent. Na een maand monteert hij een basversterker in Loes, nu komt er geluid uit, maar geluid is niet equivalent aan menselijk. Een project wat een maand spierkracht kost, maar uiteindelijk heeft hij Loes laten gaan, de kracht van het project is hem wel bijgebleven als hij vol passie de herinneringen van Loes ophaalt. Misschien is dat ook voldoende en kan menselijkheid zich ook uiten in het voortleven in een herinnering.

Momenteel staat performing arts op een laag pitje en werkt Jasper aan een werk waarbij hij zich richt op de uitstralende energie, zowel in zijn werk als in persoon. Jasper wil groeien als kunstenaar en weet wat hij wil. Hij houdt van kunst maken, van schrijven en van nieuwe connecties maken. Daar vindt hij kracht en inspiratie, in het ontmoeten van nieuwe zielen, het ontdekken van onbekend terrein en het hem eigen maken. Experimenteren met zijn denken en kunnen, hoe kun je absorberend vermogen verwerken tot een uitstralende factor in je kunst? Jasper is van mening dat bij bijvoorbeeld een animatie het publiek als het ware opgezogen wordt in het werk, je gaat er helemaal in op. Bij sommige schilderijen heeft hij moeite om het werk te voelen, omdat het soms zo’n afstand is tussen hetgeen wat er belicht wordt en de toeschouwer. Daarmee wil hij niet zeggen dat het geen kracht bevat, maar de uitstraling is voor hem minder naar buiten gericht. Jasper wil nu een keer de energie naar buiten laten komen. Hij gaat met zijn hamer en stalen platen aan de slag en slaat hij zich een weg door het ijzer heen, letterlijk alles eruit slaan. Hoe dat eruitziet, blijft nog even een verassing, maar dat het ‘dode’ materiaal energie uitstraalt, dat is een ding wat zeker is.

Meer werk van Jasper: https://www.facebook.com/Jasper-Verhulst-Portfolio-272296250040624/

beeld: © Tessa Gorissen Photography en Jasper Verhulst